Omdat volgende week de Hobbeltjestocht is gingen we 2e paasdag op pad voor de verkenning ervan. We zijn mijn broer Eelco en Martijn. René die ook aanwezig zou zijn liet het afweten, vanwege het weer. Vanwege "het weer" hadden we beslotemn om het bij het Haagse lusje te houden, deze is het meest ingewikkelde vanwege het dubbel rijden van de diverse klimmetjes.
Nu verdiend deze Hobbeltjestocht wellicht wat uitleg. Deze tocht is zo'n 5 jaar geleden bij mij opgekomen toen ik in Den Haag reed. Daar kwam ik erachter dat als je er naar op zoek gaat je leuke "klimmetjes" kan vinden, met een buurtje van Noordwijk erbij reden voor een mooie tocht, zo gezegd zo gedaan.
Ook na wat puzzelwerk had ik de route voor dit jaar voor mekaar welke we dus gingen verkennen. Omstreeks 9.45 kwam ik bij Eelco aan. Martijn was al van de partij en de koffie ook. Eelco begon over zijn nachtrust, of liever gesproken over het gebrek eraan. Hij lag om 3.30 uur in bed....de reden zal ik in het midden laten, maar met zijn testosteron zat het wel goed.
Even na tienen wurmde we ons met 3 man inclusief fietsen in het veel te krappe "Blankaard" liftje en gingen 8 verdiepingen lager. Maar goed dat René er niet bij was, hadden we twee liften moeten gebruiken.
Door Meerzicht reden we naar de Voorweg vanwaar we het fietspad richting Nootdorp namen. Bij het Forepark was het tijd voor de 1e klim, het lange viaduct over de A4. Via een alternatieve route door Voorburg, waar we gelukkig het eerste afgesloten fietspad tegenkwamen reden we naar de Sytwende. Hier heeft men 2 fietspaden over de tunnelbak gelegd, die volgens mij voor een gemiddelde fietser veel te stijl zijn, maar wij hebben er weer 2 leuke hobbels bij ;-).
Langs Mariahoeve en door landgoed Marlot kwamen we bij Duindigt. Mijn gezelschap was zeer te spreken over dit stukje route, zo dichtbij maar zo onbekend. Na de renbaan gingen we rechtsaf de Buurtweg op, nu was het de beurt aan het gloednieuwe viaduct over de Landscheidingsweg (klim 4). Bij de Kieviet doken we de duinen in, nou zou het feest losbarsten. Eerst omhoog Kievietsduin (klim 5) en bij de parkeerplaats links, de Piek (klim 6) op. Het landschap was om te genieten. Het landschap was wit van de sneeuw, vanaf de top had je een prachtig uitzicht over de witte bossen en duinen, ja ook wij genieten van de natuur.
Verder naar het het hoofdfietspad door de duinen, via de Koningsberg (klim 7) waar Michael Boogert over verteld in zijn boek naar Scheveningen. Daar namen we een klim die iedereen wel kent maar we met de Hobbeltjestocht nog nooit gereden hadden, Het Zwarte pad (klim 8). Helaas loopt dit (nog) door, waardoor we moesten terugkeren. Langs het Kürhaus namen we de Scheveningseslag (klim 9) die je trakteert op een mooi uitzicht over zee. Via het dorp Scheveningen namen we nog wat hobbels om vervolgens langs de haven en Duindorp op het Westduinpark aan te gaan. In de duinen viel het op dat hier behoorlijk wat sneeuw lag. Ook het fietspad was bedekt, de afdaling die we daarna moesten nemen was glibberen en glijden, waarbij je aan het einde door een hekje mag. Door de Vogelwijk waar ook genoeg sneeuw lag reden we op de S. Lohmanlaan aan om het Lohmanduin (klim 12) te nemen. Waarom het breedste pad door deze duinen nou alleen voetpad is begrijp ik niet, ik trek me er ook niets van aan, door de sneeuw reden we dit pad omhoog wat je het gevoel gaf of je in Alpen reed. We hadden het zelfs over het Gavia moment van de Giro in 1988 (www.gavia.nl). Hier vind je een reportage van deze befaamde etappe.
Toen we weer op Scheveningen aan reden begon het licht te sneeuwen. Langs de haven reden we recht tegen de sneeuw in naar de Boulevard. Met de sneeuw die ons wit maakte reden we de Woeste Hoogte (klim 14) omhoog, daalde af door het dorp, gingen de Boulevard weer op, maakte een lusje naar de Seinpostduin (klim 17) en reden vervolgens naar het Westbroekpark. Bij de Belvedere kwamen we een hardloper tegen die ons aanmoedigde, wat doet die man met dat vieze koude weer buiten?? Na het eerste klimmetje kwamen we de zelfde man tegen begroete elkaar weer luidruchtig. Het sneeuwen was ook opgehouden en voor ons zat het er ook op. Door de duinen reden we via Wassenaar, de Horsten en Kniplaan weer op Zoetermeer aan. Het was voor ons een heugelijke dag. Hopelijk is het volgende week weer zulk ***te weer.
Toen waren winters echte winters en fietsers echte fietsers
BeantwoordenVerwijderen