In het wiel van Mathé

Het is al wat jaren geleden dat ik de Bilzenclassic heb gereden. Op verzoek van Martijn en René hadden we deze tocht op de toerkalender gezet van de fietsclub. Ondanks dat het mooi weer was en de tocht door de uitlopers van de Ardennen ging waren we slechts met 5 Toerders van de club aanwezig. Enkele andere hadden, ook geheel begrijpelijk, gekozen voor de Ludo Dierckxens Classic. De rest was thuis gebleven omdat het best eng is om ergens op onbekend terrein te fietsen.

Na het inschrijven in het plaatselijke sportcomplex anex theater, waarbij de theaterzaal was ingericht voor de fietstocht, we verzamelde buiten en wachte op Koen. Hij was vanaf zijn heimat naar Bilzen gekomen en net iets later gearriveerd dan ons. Terwijl we stonden te wachten kwamen er twee renners van de toenmalige ploeg Unibet.com aanrijden om deze tocht als trainingsrit te gaan rijden. Één van de renners was Mathé Pronk. Geen veelwinnaar op de weg maar op de baan wist hij best wat prijzen bij elkaar te rijden.

Koen kwam samen met Mathé naar buiten. Mathé vroeg ons of we met hem mee reden. Dat aanbod pakte we met twee handen aan. Voor Koen was het wel even haasten. In eerste instantie begreep hij onze haast niet. Maar toen hij door had wie onze voorrijder was, was zijn dag al geslaagd. De Unibet mannen hielden een strak tempo aan. Vele wielertoeristen die we onderweg inhaalde haakte hun karretje aan met als gevolg dat er een groep van zo'n 50 man achter de Unibet mannen aanreed. Af en toe draaide Mathé zich om met de vraag of het nog ging. Daarbij keek hij in het gezicht van Martijn en René die alles moeiteloos volgde. Daarachter reed ik met Rob, bij ons ging het wel, maar op de hellingen koste het wel wat moeite. Voor Koen koste het allemaal nog wat meer moeite maar op karakter wist hij bij te blijven.

Na de eerste echte helling draaide Mathé zich weer om en vroeg ons wat we met de rest hadden gedaan. Wat bleek, de hele groep die er ook achter hing moest op de helling de rol lossen. Koen die af en toe ook wegzakte had dit zien gebeuren maar wij hadden geen idee, wij hielden gewoon het wiel onze onze voorrijders, maar zo gewoon was dat dus niet bleek op de top. Via diverse wegen, waarbij de omgeving steeds bosrijker werd kwamen we langzaam in de Ardennen. Wat ons opviel was dat dat de Unibet mannen bij iedere voorrangsweg gewoon stopte en niet als een stel blinde de weg overstaken, Mathé verklaarde dat met de woorden :"Ik wil nog langer leven dan vandaag.". Wij knikte instemmend en vonden dit een goed voorbeeld. Jammer dat onze blindganger Rob Vandermeer er niet bij was.

Bij de eerste stempelpost besloten we even een bakkie te doen. Mathé en zijn maat vulde hun bidons en gingen weer op pad. Maar niet zonder eerst aan ons te vragen of we nog verder mee gingen. We sloegen het sympathieke aanbod af met de mededeling dat we misschien wel goed kunnen fietsen, maar we blijven wielertoeristen en kunnen niet zonder koffie onderweg. Op het gezicht van Mathé verscheen een grote glimlach en hij bedankte ons voor voor de gezelligheid. Vanaf die dag had Mahthé er vijf trouwe fans bij.

En de rest van de tocht hebben we met een wat lager gemiddelde afgerond. Maar alles bij elkaar was het een succes. De route gaat over vele onbekende wegen richting Huy. De daar aanwezige muur wordt niet genomen maar het alternatief mag er zeker zijn. Ik hoop over een paar jaar weer eens deze tocht te mogen rijden.